วันนี้...ข้าพเจ้าแวะมาอัพครับ (แล้วไอ้ข้าพเจ้านี่มันใครกันล่ะวะ -*-) เอ่อ... นังต้นปาล์ม เอง (ว่าแล้วก็แปะบล็อค 555+) พยายามจะเปลี่ยนพื้นหลังให้ แต่ทว่า...เหตุใดมันจึงเปลี่ยนไม่ได้ = =;; ไอ้ครั้นจะไปเปลี่ยนธีมให้มันรู้แล้วรู้รอดก็กลัวมันจะเจ๊ง แล้วท่านประธานชมรมแกจะจับมัดแล้วเอาเทียนลน =[]=!!! จึงตัดสินใจไม่ยุ่งกับธีมมันดีกว่า ปล่อยไว้เงี้ยแหละ ถ้าเจ๊แกสำนึกก็คงจะมาเปลี่ยนเอง 5555+ (ตกลงวันนี้ตูมาพล่ามเรื่องอะไร?)

และอันเนื่องมาจากนังคนเขียนไม่มีฟิคมาลง...คาบข่าวดีมาบอกแทนแล้วกัน = =b

กำหนดการวันเสียสตางค์สำหรับคอหนังสือมาแล้วจ้า ^__^

งานสัปดาห์หนังสือนานาชาติครั้งที่ 5 และงานสัปดาห์หนังสือครั้งที่ 35
จัดระหว่างวันที่ 28 มีนาคม - 10 เมษายน 2550

งานเทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชน ครั้งที่ 5
ระหว่างวันที่ 25 - 30 กรกฎาคม 2550
*บริเวณโซน C1-2 ณ ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตต์

งานมหกรามหนังสือระดับชาติครั้งที่ 12
ระหว่างวันที่ 17 - 28 ตุลาคม 2550

เครดิต: www.thailandbookfair.com

*Edit/ ตอนนี้เปลี่ยนพื้นหลังได้แล้ว แหะๆๆ ^^;;

หวัดดีฮับ กระผมคุเมะอิ รองประทานเน้อ

วันนี้นั่งสูบรูปHigurashiอยู่ดีๆก็มีอาญาสวรรค์สั่งให้อัพบลอกเปลี่ยนธีม ดังนั้น... ธีมจึงออกมาเป็นน้องหนูริกะฉะนี้แล~ (หึหึหึ)

เอาล่ะครับ วันนี้ก็มีฟิคมาฝากเช่นเคย แต่งโดยน้องอุด้งนะครับ เชิญอ่านได้แล้วคร๊าบ

ถึงแม้กาลเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ตั้งแต่ตอนนั้นที่ตาของเราสองคนผสานกัน 'ผม' โร เซวาเรสก็รู้สึกแปลกๆกับเขามาตลอด

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ผมรู้สึกเหมือนว่ารักเขา หรือป่าว.......

"เบี้ยดีสี่"เสียงสาวน้อยที่ทำตัวไม่เหมือนสุภาพสตรีนามเฟริน หรือที่รู้จักกันในนามเฟลิโอน่า เกรเดเวลตะโกนพร้อมกับขยับเบี้ยให้เบี่ยงไปทางซ้าย

"รุกฆาต"

"เฮ้ย!! แกไอคิล ขี้โกงนี่หว่า ได้ไงๆ"สาวน้อยที่ทำตัวไม่เหมือนสุภาพสตรีโวยวายดังลั่น เมื่อหมากที่เดินมาอย่างดีถูกเพื่อนรักตรงหน้าตลบหลังฆ่าซะไม่มีชิ้นดี

"นายเล่นเก่งขึ้นนะ"เสียงโรเซวาเรส ขอทานกิติมาศักดิ์ดังขึ้นด้านหลังของคิล

"เฮ้ยไอโร แกอย่ามาเงียบๆดิวะ"ทั้งสองพูดพร้อมกัน โรมักจะมาเงียบๆอย่างนี้เสมอ

"เออโร เห็นคาโลเปล่า"เฟรินถามพลางแลซ้ายแลขวาหาคนที่เพิ่งเอ่ยชื่อไปเมื่อกี๊

"ประชุมอยู่น่ะ เห็นบอกว่าวันนี้จะประชุมถึงเที่ยงคืนเลย"โร เซวาเรสทำหน้าที่ห้องสมุดผู้รอบรู้ได้ดีเยี่ยม จนเฟรินเดอโบโรพยักหน้าหงึกๆด้วยความเข้าใจแล้วเริ่มบ่นเล็กน้อย

"โห เที่ยงคืน มันกะจะประชุมจนลิงหลับเลยหรือไงวะ"

"เฮ้ยเฟริน ฉันไปนอนก่อนนะ"คิลว่าพลางปิดปากหาวหวอดๆ แล้วเดินขึ้นห้องไป

........เช้าวันรุ่งขึ้น.......................

"เฟรินตื่น.......เฟรินเช้าแล้ว........."

"ไอเฟรินตื่น!!!!!...................เฮ้ยคาโลมาช่วยหน่อยสิวะ"คิลหันไปหาตัวช่วยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่จะเขยิบตัวหลีกทางให้ตัวช่วยปลุกเจ้าสาวในอนาคตของตัวเองด้วยวิธีเฉพาะตัว

"เฟรินถ้าไม่ตื่นฉันจะ......"ประโยคเด็ดที่คาโลใช้ปลุกเฟรินยังใช้ได้ผลเสมอ เมื่อคนที่นอนไม่ยอมรับรู้เรื่องใดลุกขึ้นมาคว้าผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

"แก ไอทะลึ่ง"แล้วมิวายตะโกนออกมาจากห้องน้ำเป็นการแถมอีก

"เหอะๆ ฉันไม่อยู่ขัดความสุขของนายสองคนดีกว่า ฉันไปแล้ว"คิลถือโอกาสเปิดประตูเดินออกนอกห้องไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกของคาโล

"ผลัก!!! โอ๊ย"คิลเดินไปชนอะไรเข้าสักอย่าง โรเซวาเรสขอทานร่างบางลงไปนอนกองกับพื้นเบื้องหน้าของเขา

"โร เป็นไรไปวะ เดินยังไงของนายเนี่ย"คิลว่าพลางยื่นมือไปให้ขอทานที่นั่งกองกับพื้น

"ฉันลุกไม่ได้"แววตาสีเขียวของโรมีน้ำตาปริ่มออกมาเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองจะขอแพลงเสียแล้ว

"โถ่เอ้ย!!! มา เดี๋ยวฉันพาไปห้องพยาบาลละกัน"คิลช้อนตัวโรขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ขอทานหน้าแดงซ่านด้วยความอาย

"คิลไม่ต้องหรอก ฉันเดินเองได้"

"เดินได้ แล้วเมื่อกี๊ยังลุกไม่ได้ เนี่ยนะเดินได้"คิลว่าจนโรยอมให้อุ้มต่อไป

"ขอโทษครับ มีคนขาแพลง"คิลเอาเท้าถีบประตูห้องพยาบาลเข้าไป แล้ววางโรไว้บนเตียงคนไข้ที่ใกล้ประตูมากที่สุด

"อ้าว ไม่มีใครอยู่เลยแฮะ สงสัยต้องทำแผลเอง"คิลมองซ้ายมองขวาหาครูไม่เจอจึงเดินไปหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้โรเองเลย

"คิล"

"หือ มีอะไร"

"ฉันชอบนายนะ"โรเซวาเรสทำสิ่งที่คาดไม่ถึง โดยการโน้มหน้าเข้าไปจูบคิลที่ตะลึงตาค้างอยู่

"นายทำอะไรน่ะ"คิลลุกพรวดขึ้นมาอย่างตกใจ พลางจ้องหน้าขอทานที่ขโมยจูบแรกไปอย่างแค้นคลึง........ก่ะจะเก็บไว้ให้เรน่อนเสียหน่อย

"คิล....ฉันขอโทษ...."โรก้มหน้าสำนึกผิด

"ขอโทษ แล้วมันหายเหรอไง ฉันไม่นึกเลยนะว่าแกจะเป็นคนแบบนี้"คิลตะโกนด้วยอารมโทสะ แล้วเฟี้ยงผ้าพันแผลทิ้งลงตรงหน้าของโร ก่อนที่จะวิ่งออกนอกห้องพยาบาลไป

"คิล....."นัยตาน์สีเขียวของโรคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ เขาไม่น่าทำแบบนี้เลย......ไม่น่าเลย.......

......................พักเที่ยง.......................

"เฮ้ยคิล เห็นไอโรเปล่าวะ กะจะเล่นหมากรุกกับมันเสียหน่อย"เฟรินถามหลังจากที่เอาถาดข้าวเปล่าถาดสุดท้ายไปเก็บ

"ไม่รู้"คิลหันมาตอบแล้วหันไปเขี่ยข้าวในจานต่อเหมือนเดิม

"มันเป็นอะไรของมันวะ"เฟรินสั่นหัวหนักใจกับเพื่อนตรงหน้า วันนี้มันเป็นอะไรของมันวะ ไม่ยอมกินข้าว เอาแต่เขี่ย

คาโลก็เหมือนกัน มันกะจะประชุมจนเลโมธีสั่งปิดโรงเรียนเลยหรือไง!!!!

"เดี๋ยวฉันมานะ"คิลลุกพรวดขึ้นมาจนเฟรินตกใจเกือบตกเก้าอี้

"เฮ้ย อะไรวะ เออจะไปไหนก็ไปเหอะ ตามสบาย"เฟรินโบกไม้โบกมือแต่ไม่ทันเสียแล้ว นักฆ่านามคิลวิ่งออกไปตั้งนานแล้ว

................ห้องพยาบาล................

"ฮือๆ....คิล มาช่วยฉันทีสิ"ขอทานร่างบางพยายามเดินไปที่ประตูให้ได้ แต่ท้ายที่สุดก็ได้แต่นั่งกองอยู่ข้างเตียง

"คิล"ร่างบางร้องดีใจ เมื่อคิลเปิดประตูเข้ามาพอดี

แต่นั่นก็ทำให้โรอยากร้องไห้อีกครั้ง เมื่อแววตาของคิลมีประกายเชือดเฉือนอยู่ลึกๆ

แต่อยู่ดีๆเหตุการณ์แอ็กซีเด็นก็เกิดขึ้น เมื่อขอทานร่างบางเกิดหน้ามืดเป็นลมขึ้นมา

"โร"คิลร้องตกใจรีบเข้าไปรับร่างของโรที่กำลังจะตกกระทบพื้น

ร่างบางในอ้อมกอดดูท่าทางอิดโรย ตาสองข้างบวมแดงเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ คิลรู้สึกสงสารร่างในอ้อมกอดจับใจ

"โร......ฉันขอโทษนะ"ทั้งสองสวมกอดกัน

"ฉัน.......รักนาย โรเซวาเรส"...........

"ฉันก็เหมือนกัน คิล"

ปากของทั้งสองประกบจูบกันอย่างดูดดื่ม หลังจากนั้นเตียงนอนของห้องพยาบาลก็กลายเป็นบันไดให้ทั้งสองไต่ขึ้นไปสู่สวรรค์

ไอร้อนของทั้งสองที่นอนกอดกันระอุไปทั่วทั้งห้อง

โดยหารู้ไม่ว่าหัวขโมยเฟรินกำลังรอจนอยากจะถล่มโรงเรียนอยู่แล้ว.........

*หมายเหตุ ขออภัยที่ไม่มีฉากเรท..........

ถ้าอยากได้ กรุณาแจ้ง.....เจ้าของบล็อค

อ่าครับ ฟิคเป็นไงบ้างครับ หึหึ อย่างที่น้อยเค้าหมายเหตุไว้ ใครอยากได้ฉากเรทก็แจ้งเจ้าของบลอก... ไม่ใช่ผมนะครับ 

.

.

/me ชิ่งหนี

เป็นคนแรกทีได้ตั้งกระทู้แรกของชมรม

โฮะๆๆๆๆๆใช้อำนาจเค่อะ โฮะๆๆๆๆ

เจ๊ลงฟิคเลยนะฮร้า

แต่งเมื่อกี้เอาแบบแป๊กๆหมดอารมณ์

ขอเกริ่นเรื่องสำคัญๆเกี่ยวกับบล๊อกนี้หน่อยนะฮร้า

บล๊อกนี้เป็นของชมรม "หนอนหนังสือ"

ตั้งเพื่อเอาฟิคนรกของเด็กๆมาลงแบ่งกันอ่าน

และเจ๊ก็จะเอาฟิควายติดnc-17มาลง

ให้เด็กๆได้ศึกษากันต่อไป........(หุหุ)

รูปแบบบล๊อกเจ๊จัดทำเองเป้นที่ถูกใจ

กันเปล่าเจ๊ไม่สนเจ๊ชอบ..............

ฟิคเรื่องนี้ไม่มีชื่อ ใครอยากตั้งชื่อให้ก็เชิญ

โลกนี้ช่างน่าเบื่อจริงๆ
 
 เสียงเจือความเหนื่อยพร้อมกับอาการถอน
หายใจเฮือกใหญ่ สายตามองลอดออกไป
ทางหน้าต่าง เสียงบรยายวิชาอังกฤษของ
อาจารย์น่าเบื่อกว่าการอ่านคุโรมาตี้เสียอีก(
ขอประทานอภัยถ้าใครชอบอ่านเรื่องนี้)
 กิ๊ง ก่อง
 เสียงหมดเวลายังคงเป็นเสียงเดิม 
ฟังอยู่ทุกวันไม่รู้จักเปลี่ยนเสียบ้าง..........
 นี่ๆๆๆๆๆ ไปเล่นไพ่กันเถอะเสียงชวน
ดัดจริตของเมก้าซาวะดังขึ้น
 ไม่ละ วันนี้ฉันไม่ว่าง
 ถ้านายไม่เล่นก็ไม่ครบขานะสิ 
แล้วใครจะเป็นเจ้ามือได้หล่ะ
 ช่างแกสิ ไอ้หุ่นกระป๋อง นายไปชวน
มนุษย์ต่างดาวที่ไหนก็ได้เล่นสิฟะ
 นายจะบ้าเรอะ โลกนี้มีมนุษย์ต่างดาวที่ไหนกัน
 ซ่อนอยู่กำแพงตรงนั้นไงเขาชี้นิ้วส่งเดชไป
 ปรากฏว่ากำแพงสีขาวลอกออกมาเป็น
เหมือนผืนผ้าพร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่ดู
เหมือนกบ
 รู้ตัวซะแล้วสิกบประหลาดพูดเสียงสั่น
 .............อึ้งแดกทั้งคู่
 หึ เจ้าชาวโพโทเพเคนไอ้กบเขียว
กระโดดพยายามจะตะครุบทั้งสองไว้แต่
.............เขาเปิดฝากระป๋องของ
เมกาซะวะทันแล้วจับกบนรกไว้ในตัว
ของเมก้าซาวะ
 ปล่อยนะ ไอ้พวกโพโทเพเคน 
เด๋วพ่อบึ้มที่นี่ให้ดูเสียงเอะอะโวยวาย
ดังออกมาจากในตัวเมก้าซะวะ
 แล้ว.....จะทำยังไงต่อเมก้าซาวะถาม...
 อืม..................????
 ครืด.........
 เสียงของปังตอที่บากกระทบพื้นลากเริ่มใกล้เข้ามา
 เรนะจัง มาพอดี ตอนนี้ใกล้งานเทศกาลแล้ว 
หาคนฆ่าได้รึยัง
 เอ๋ ยังเลย หรือว่านายสนใจหล่ะเรนะ
ดัดเสียงใสซื่อ
 ไม่หล่ะแต่เธอเอาเจ้ากบที่อยู่ในตัวเมก้าซาวะ
ไปต้มแกงตามสบายเลย
 ยี้...เรนะเป็นสาวน้อยไม่ชอบกบหรอกนะ
 เอาน่า ไม่งั้นท่าโอยาชิโระจะโกรธได้นะ......
 เรนะทำหน้าบูดใส่ แล้วเดินไปทางเมก้าซาวะ
 อยุ่ไหนเอ่ยๆ
 สองมือจับปังตอแล้วสับลงกลางหัว
ของเมก้าซาวะขาดสองท่อน
 อยู่ไหนเอ่ย.........แต่กลับพบ
ว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตร่วงออกจากจากภายใน 
ซึ่งน่าแปลกใจในเมื่อเค้าเห็นเจ้ากบนั่น
ลงไปแล้วเค้าเป็นคนปิดฝาเองแท้ๆ
 โก.....เสียงพึมพำของเรนะ.......
 เร....เขาเรียกเระนำที่ก้มหน้าอยู่ 
ฉับพลันเธอกลับเงยหน้าขึ้นมา
 โกหก
จากสาวน้อยหน้าตาน่ารักเปลี่ยนไปเป็น
คนละคนได้
จ๊อกกกกก......
 มีน้าไหลออกมาจากตัวของเมก้าซาวะ 
แต่มันดูทะแม่งๆ พลันเห็นกบหลบอยู่ช่วง
ท้องของเมก้าซาวะเฉียดรอยตัดไม่กี่มิล 
 ไอ้กบบ้านั่นฉี่แตกเลยเรอะเนี่ย
 อยู่นั่น กบอยู่นั่นเขารีบตะโกนไปอย่าง
รวดเร็วก่อนที่เรนะจะเลือกเขาเป้นราย
ต่อไปเสียก่อน
 เจ้ากบสะดุ้ง!!!!!สายตาของเรนะ
มองมาที่ตัวมันอยู่
 สายตาท้งสอนประสานกัน
 ดวงตากลมโตของเจ้ากบ(ปิ๊งๆๆๆๆๆ)
 ฮ้า................
 เรนะก้มลงไปกอดเจ้ากบ สีหน้ากลับมา
เป้นสาวน้อยเช่นเดิม
 เรนะทำไม่ลงหรอก น่ารัก น่ารัก น่ารัก
 ...........!!!!!!
 


 กระผมสิบโทเคโรโระในที่สุดก็รู้ชื่อเจ้า
กบนี่เสียที หลังจากที่เรนะพยายามจะฉุด
เคโรโระกลับบ้าน ดีที่เขาตอหลดทันว่า 
กบเป้นสัตว์สงวน เรนะจึงเลิกละ
กลับไป(ง่ายไปป่าววะ) 
 อ่านะ ชั้นชื่อ..........
เสียงเปิดประตูดังขึ้น

การปรากฏอย่าไม่คาดคิดของบุคคลปริศนา
เขาคือใคร และ เขาชื่ออะไร.....
ต่อคราวหน้า(จะไปโหลดโด)
ps.เผื่อใครไม่รุว่าตัวละครที่เขียนมาตอนนี้ใครเป้นใคร(เพราะเจ๊ยำมั่ว)
นายปริศนา-เป็นปริศนาอยู่รอเฉลย
เมก้าซาวะ-คุโรมาตี้
เคโรโระ-เคโรโระ
เรนะ-higurashiฯแว่วเสียงเรไร
Happy Halloweenกันทุกคนน้า...






edit @ 2006/10/31 19:38:15